Tussen jeuk en overprikkeling: hoe Chloë omgaat met autisme, eczeem en zelfvertrouwen op de werkvloer

In het kader van Wereldgezondheidsdag en de Week van Autisme 2026 vertelt Karabijnmedewerker Chloë openhartig over hoe autisme en eczeem haar leven hebben beïnvloed. Een kijkje in haar leven laat zien hoe fysieke en mentale gezondheid nauw samenhangen en hoe zelfvertrouwen daarin een grote rol speelt.

Op het spectrum 
Op haar vijftiende kreeg Chloe de diagnose PDD-NOS, een vorm binnen het autismespectrum. Ze kwam destijds bij een psycholoog vanwege depressieve klachten, maar daar werd al snel iets anders herkend. “De psycholoog zei eigenlijk meteen dat hij dacht dat ik op het spectrum zat.” Na verder onderzoek werd die diagnose bevestigd. Vooral haar sociale vaardigheden waren op dat moment een uitdaging. “Ik wist vaak niet wat ik moest zeggen. Verder dan ‘hoi, hoe gaat het?’ kwam ik niet. Vrienden maken vond ik heel moeilijk.”

Een jaar later startte ze in een groepstraject in Roosendaal, waar ze samen met anderen op het spectrum werkte aan dagelijkse vaardigheden. Daar voelde ze zich voor het eerst echt begrepen. “In mijn familie heeft niemand autisme, dus ik voelde me heel snel alleen. Daar zat ik met mensen die dezelfde struggles hadden. Dat maakte echt verschil.”

Niet alleen negatief 
Tijdens haar therapie kreeg Chloe handvatten die haar hielpen in het dagelijks leven. Ze leerde beter luisteren, doorvragen en omgaan met sociale situaties. Ook leerde ze haar eigen grenzen herkennen. “Als ik overprikkeld raak, zoek ik afleiding of neem ik even afstand. Op mijn werk ga ik soms even naar het magazijn om tot rust te komen.”

Haar studieloopbaan verliep echter niet zonder omwegen. Ze begon aan verschillende opleidingen, maar vond daar niet wat ze zocht. Uiteindelijk ontdekte ze via een collega de studie journalistiek. “In het begin vond ik interviews afnemen heel spannend. Ik dacht echt: ben ik wel sociaal genoeg?”

Een ervaring tijdens een interview veranderde dat beeld. Na een gesprek met een moeder over haar drugsverslaafde zoon kreeg ze een knuffel. “Toen dacht ik: zie je wel, ik kan dit.” Vanaf dat moment groeide haar zelfvertrouwen. Volgens Chloe heeft autisme haar leven op verschillende manieren beïnvloed, maar niet alleen negatief. “Ik heb geleerd om heel goed naar anderen te luisteren, omdat zelf het gesprek voeren stroever gaat. Mensen voelen zich vaak snel op hun gemak bij mij.”

Éen grote muggenbult 
Chloe heeft al haar hele leven eczeem, een huidaandoening die in haar familie voorkomt. Vooral op plekken zoals haar knieholtes en de binnenkant van haar armen kan het zo heftig zijn dat bewegen pijnlijk wordt. “Als het erg is, kan ik mijn benen of armen niet goed strekken. Dat beperkt je echt in alles wat je doet.”

De klachten bereikten een dieptepunt in de zomer van 2021. De constante jeuk en pijn zorgden ervoor dat ze slecht sliep en uitgeput raakte. “Het voelde alsof mijn hele lichaam één grote muggenbult was. Op een gegeven moment dacht ik: ik weet niet hoe lang ik dit nog volhoud.” Haar zelfvertrouwen daalde in die periode tot een dieptepunt.

My real eczema life 
Jarenlang gebruikte Chloe hormoonzalven om haar huid onder controle te houden, maar daar is ze mee gestopt. “Het is heftig spul. Als je het te lang gebruikt, heb je steeds een hogere dosis nodig.” In haar zoektocht naar verlichting ontdekte ze dat voeding een belangrijke rol speelt. Via haar Instagramaccount myrealeczemalife hield ze bij hoe haar huid reageerde op veranderingen. “Ik kwam erachter dat ik glutenintolerant ben. Sinds ik grotendeels glutenvrij eet, is mijn huid veel rustiger.”

Door haar eczeem kreeg ze ook te maken met alopecia, waardoor ze kale plekken op haar hoofdhuid kreeg. Inmiddels is dat rustiger geworden. Al deze fysieke klachten hadden een grote impact op haar mentale gezondheid. “Mensen keken soms vies of dachten dat het besmettelijk was. Dat doet echt iets met je. Daarom verspreid ik via mijn Instagram-account hier meer bewustzijn over. “Tijdens de coronaperiode voelde ze zich soms zelfs opgelucht dat ze een mondkapje kon dragen, omdat haar huid dan minder opviel.

Haar verhaal laat zien dat leven met autisme en een chronische aandoening complex kan zijn, maar ook dat ontwikkeling mogelijk is. “Het heeft tijd gekost, maar ik heb geleerd hoe ik ermee om kan gaan.”